Turystyka górska

budowa anatomiczna palca

budowa anatomiczna palca W następnej części cyklu medycyny w sporcie krótki artykuł o najczęstszym i najbardziej paskudnym urazie. Zerwanie troczków mięśniowych w paclu jest urazem charakteryzującym się częściowym lub całkowitym zerwaniem jednego lub więcej troczków przy ostrym bólu i oczywiście obrzęku. Troczki są jak pierścienie na kości palca. Podczas obciążenia troczki utrzymują mięsień bardzo blisko kości (nie więcej niż 1mm), po rozerwaniu ta odległość może dojść nawet do 5mm.

 

Kolejny już artykuł z cyklu medycyny sportowej, tym razem o dość częstym urazie dotykającym nie tylko sportowców. Skręcenie stawu skokowego, określane popularnie jako „skręcenie kostki”, jest najczęściej występującym urazem w skali całego układu kostno-stawowego człowieka. Dotyczy on wszystkich grup wiekowych, jednakże z największą częstotliwością pojawia się u osób młodych, narażonych na działanie dużych sił obciążających stawy skokowe. Dlatego też ok. 70% pacjentów leczonych z powodu w/w urazu to ludzie młodzi.

Jak zapowiadaliśmy oto kolejny artykuł z serii medycyny sportu. Tym razem o urazach stawu kolanowego, które często zdażają się sportowcom. Uszkodzenia układu więzadłowego należą do częstych obrażeń stawu kolanowego. Dochodzi do nich najczęściej na skutek ostrych urazów z mechanizmu.

Kontuzje to w sporcie rzecz, która najczęściej spędza sen z powiek osobom, które wiążą swoją przyszłość z tym zawodem. Jednym ze sposobów na skuteczną walkę z niechcianymi urazami jest poznanie swojego wroga. Prezentujemy krótki. poglądowy artykuł o częstym urazie łokcia zwanym "Łokciem tenisisty" (ang. tenis elbow). Ze względu na złożoną anatomię i funkcję staw łokciowy jest jednym z najbardziej podatnych na urazy. Przeciążenia sportowe (łucznictwo, tenis, wspinanie) powodują sumowanie się mikrourazów mogących doprowadzić do zespołu bólowego bocznego przedziału stawu łokciowego zwanego potocznie „łokciem tenisisty”.

Kryształy i ziarenka śniegu są sklasyfikowane w 6 dużych rodzinach. Termin „kryształ” używany jest tylko dla pierwszej rodziny - kryształów świeżego śniegu. W pozostałych 5 przypadkach mówimy o ziarnach, z powodu ich granulkowatej formy. Te pozostałe grupy stanowią stadium bardziej lub mniej zaawansowanej ewolucji śniegu na podłożu: cząstki o kształcie rozpoznawalnym (śnieżynki, Les particules recnnaissables), nieregularne (Les grains fins), blaszki (Les grains a face plane), słupki (Les gobelets) i ziarenka zaokrąglone. Każda rodzina ma swoje własne charakterystyki morfologiczne a w szczególności właściwości fizyczne.

Podkategorie